matlabak.ir

کد خبر: ۱۱۶۲۸
تاریخ انتشار: ۰۹ آذر ۱۳۹۶ - ۱۰:۲۸ - 30 November 2017
روان شناسان بر این باورند که باید خود را دوست داشته باشیم و برای وجود خود ارزش قائل باشیم، اما با وجود این مساله که دوست داشتن خود بسیار خوب است و باعث اعتماد به نفس و پیشرفت به اهداف می شود ، اما باید دقت کرد این دوست داشتن خود تبدیل به خودشیفتگی نشود.با علایم خودشیفتگی آشنا شوید.
بررسی شخصیت خودشفته در روان شناسی !!


در روان‌ شناسی خودشیفتگی یا به انگلیسی نارسیسیسم بیان ‌گر عشق افراطی به خود و تکیه بر خودانگاشت ‌های درونی است. نارسیسیسم از ریشه لغت یونانی‌شدهٔ نارسیس (نرگس، اسطوره نارسیسیوس) گرفته شده ‌است.

 

نارسیس یا نرگس، مرد جوان خوب چهره‌ای بود که از عشق اخو (اکو) دوری کرد و برای همین محکوم به عشق ورزیدن به تصویر چهره خود در یک استخر آب گردید. نام گل نرگس برگرفته از این افسانه‌ است. نارسیس وقتی به عشق خود (چهره انعکاس یافته خود) نمی‌رسد، آن‌قدر غمگین بر لب چشمه می‌نشیند تا تبدیل به گل می ‌شود.

 

خودشیفته و خودشیفتگی در زبان عمومی ما، بیشتر از آنکه یک عنوان علمی برای یک صفت شخصیتی (یا به شکل دقیق‌ تر یک اختلال شخصیتی) باشد، یک نوع توهین است که آن را در کنار سایر ناسزاها و توهین‌ها، برای خوار شمردن دیگران به کار می ‌بریم.

 

مبتلایان به اختلال شخصیتی خود شیفتگی حداقل پنج نشانه از ویژگی های زیر را مثبت پاسخ می دهند که عبارتند :

 احساس بزرگ نمائی و ویژه بودن دارند. ذهن ٔاو پیوسته درگیر خیالبافی در زمینهٔ موفقیت‌های بی‌ انتها، قدرتهای خارق العاده، زیبایی های اعجاب انگیز، استعدادهای استثنایی و بالاخره عشق رویایی است که خواهد یافت.

 

 بر این باور است که ٔاو موجودی ویژه است و هر کسی‌ نمی‌تواند این ویژگی و یکتائی را درک کند، مگر انسانها و موسسات سر آمد. توقع تحسین دائمی دارد.

 

 حق به جانب و متوقع هستند و انتظار دارند که دیگران با آنها بصورت موجودی برتر برخورد کنند، از آنها اطاعت کنند و تسلیم توقعات آنها باشند. در طبیعت این افراد است که از دیگران سو استفاده کنند و بهره کشی و استثمار از دیگران را حق خود می دانند و دیگران نردبان ترقی آنها هستند.

 

فاقد هم حسی با دیگرانند، تمایلی به همانندی با احساسات یا نیاز‌های دیگران ندارند که ناشی‌ ازخودمحوری آنهاست. اغلب حسود هستند و بر دیگران رشک میبرند اما چنین باور دارند که دیگران حسود هستند و به آنها رشک می ‌‌ورزند. اغلب متکبر و خودنما هستند و گنده گویی شیوهٔ مکالمهٔ آنهاست.

    

علائم دیگری که باید در خود شیفتگان جستجو کرد :

  • حسودی و احساس تملک

  • نیازی دائمی  به اینکه که مورد عشق و تحسین و ویژه بودن و بخصوص تشویق قرار بگیرند.

  • احساس خشم و کینه میکنند وقتی‌ که نیاز‌های آنها بر آورده نمی‌شود یا در حدّی که انتظار دارند برآورده نمی‌شود.

  • میل شدید به کنترل دیگران در زمینه‌های مختلف مثل ( لباس پوشیدن، حرف زدن ،وقت گذراندن با دیگران)

  • خود بزرگ بینی‌ که به صورت غلو دربارهٔ آنچه که ٔاو دارد

  • رفتارهای نمایشی و مهیج و واکنشهای شدید ناشی‌ از عدم امنیت.

  • باور به اینکه دیگران حال ٔاو را خوب یا خراب می‌ کنند. ( مسولیت حال خوب یا بد آنها همیشه بر گردن دیگران است)

  • ملامت دیگران برای احساس و رفتار خود.( تو باعث شدی که من این کارو بکنم یا این احساس را داشته باشم)
  • عدم پذیرش مسولیت خشم‌های ناموزون خویش و موجّه دانستن واکنشهای خشم به هر شکلی‌ که ابراز شود.
  • نگرش و برخوردی که ناشی‌ از این باور درونی است که دنیا بر محور من و خواسته‌های من میچرخد و وظیفهٔ دیگران است که به ایده ها، احساسات و افکار و نظر یات  من اهمیت بدهند.
  • عدم تمایل به بازبینی رفتارهای خویش
گزارش تصویری
آخرین ویدیوها
حاشیه ها